Wat ik in al die jaren eigenlijk steeds meer ben gaan beseffen, is dat fotografie voor mij veel meer is geworden dan alleen een mooi beeld maken. Natuurlijk vind ik licht, sfeer en nabewerking belangrijk, maar uiteindelijk gaat het mij vooral om het bewaren van herinneringen.

Misschien komt dat ook wel doordat dieren zo’n vanzelfsprekend onderdeel van ons leven worden. Je hond die altijd bij je is, je paard waar je zo’n bijzondere band mee hebt of die kat die overal tussendoor wandelt en ondertussen helemaal bij het gezin hoort. Ze zijn er zó vanzelfsprekend, dat je soms bijna vergeet hoe bijzonder dat eigenlijk is.

En juist daardoor denken we vaak: ach, foto’s maken kan later ook nog wel. Of: ik heb toch al genoeg foto’s op mijn telefoon staan. Tot je ineens merkt hoe snel de tijd eigenlijk gaat.

Achter de camera

Fotografie speelt eigenlijk al heel lang een rol in mijn leven. Toen ik een jaar of vijftien was liep ik al veel met mijn camera rond. In die tijd was een analoge camera nog heel gewoon en maakte je nog foto’s op rolletjes. Ik weet nog goed hoe ik die dan naar de winkel bracht en daarna altijd nieuwsgierig zat te wachten tot de afdrukken klaar waren. Pas als je het mapje met foto’s ophaalde, zag je echt wat het geworden was. Soms zaten er totaal mislukte foto’s tussen en soms juist beelden waarvan je dacht: oeh, deze is echt leuk geworden!

Later, tijdens mijn studie, ben ik mij nog meer gaan verdiepen in fotografie. Als student had ik toegang tot een doka en daar heb ik heel wat uren doorgebracht. Zelf foto’s ontwikkelen vond ik een heerlijke bezigheid. Daar leerde ik ook veel beter kijken naar bijvoorbeeld licht, contrast en compositie.

Toen mijn werk als logopedist en praktijkhouder steeds groter werd en ondertussen ook mijn gezin veel aandacht vroeg, raakte fotografie een beetje naar de achtergrond. Het leven zat vol met werk, een praktijk opbouwen en alle drukte die daarbij kwam kijken. Maar een paar jaar geleden ontstond er meer ruimte om fotografie opnieuw op te pakken.

Jouw trouwe maatje

In de tussentijd was er alleen wel ontzettend veel veranderd. Alles was digitaal geworden. Lightroom, Photoshop, digitale camera’s… ik had behoorlijk wat bij te leren. Dus dat ben ik ook gaan doen. Van een thuisstudie tot cursussen, coachings en workshops gericht op hondenfotografie en paardenfotografie. En nog steeds vind ik het leuk om mezelf daarin verder te ontwikkelen.

Wat ik nog steeds leuk vind, naast de fotoshoot zelf, is het stukje ná de fotoshoot. Ik kan echt opgaan in het bewerken van beelden en net zo lang bezig zijn tot de kleuren kloppen en een foto precies de sfeer heeft die ik voor ogen heb. Juist die combinatie van het fotograferen zelf en daarna het zorgvuldig uitwerken van de beelden maakt dat ik hier zoveel plezier uithaal.

Dat besef kwam bij mij heel sterk door onze eigen hond, Coosje. Door haar merkte ik hoe waardevol het eigenlijk is om beelden te hebben die niet alleen laten zien hoe een dier eruitzag, maar ook iets laten zien van hun karakter en van de band die je samen hebt.

En dat is precies waarom ik doe wat ik doe. Ik wil herinneringen vastleggen aan jouw dier zoals jij hem of haar kent. De blik die zo herkenbaar is, die bepaalde houding of gewoon hoe jullie samen zijn.